2007/Nov/29

มาแล้ววววววว

ฮ่า ๆ เมื่อคืนนอนไป 15 ชั่วโมง นอนไปได้ยังไง เอิ้กกกกกกก ตาค้างแน่ๆ

Title : Beauty and the Beast

Chapter : 3

Charector : Kyuhyun * Sungmin

Category : Fantasy,Drama

Rate : NC-17

 

.
.
.
.
.
.
.
.
.


ก้อก ๆ !! เสียงเคาะประตูดังขึ้นหลายครั้ง แต่ไม่มีวี่แววของคนที่อยู่ภายในห้อง อนาเรียเลยค่อยๆเปิดแง้มประตูแล้วเดินเข้าไปเบาๆ เธอเห็นร่างอวบของซองมินนอนหลับสนิทบนเตียงใหญ่ บนใบหน้าใสยังคงมีคราบน้ำตา

“ซองมิน.... ซองมินลูก”

เสียงของอนาเรียทำให้ร่างเล็กลืมตาขึ้นมา ซองมินมองไปรอบๆอย่างผิดหวัง เขายังคงอยู่ในโลกแปลกๆนี่เหมือนเดิม

“องค์ชาย เชิญไปทานอาหารเย็นน่ะจ้ะ”

“หือ...?” คนใจร้ายนั่นน่ะเหรอ มาเชิญเขาเนี่ยนะ ซองมินนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาโมโหเกรี้ยวกราด แล้วนึกหมั่นไส้

“ไม่.... ขอบคุณนะครับ บอกเค้าด้วย ว่าผมไม่ไป”

“ซองมิน”

“อย่าให้ผมไปเลยนะครับป้า เค้าใจร้าย”

“อย่าไปเกลียดไปกลัวเขาเลยนะ องค์ชายก็เป็นแบบนี้”

“…………..”

“ไปเถอะนะจ้ะ ถือว่าป้าขอร้อง”

เสียงและแววตาของอนาเรียมีแววเศร้า และวิงวอน จนซองมินใจอ่อนอดเสียไม่ได้

“ก็... ก็ได้ครับ”

.
.
.
.
โต๊ะอาหารยาวสีดำขลับถูกวางไว้กลางห้องที่ล้อมไปด้วยกระจกขนาดใหญ่ ซองมินมองท้องฟ้าผ่านกระจกเบื้องนอก ที่ตอนนี้ผืนฟ้ากลายเป็นสีดำสนิท ทำให้เหล่าหมู่ดาวอวดยลแสงระยิบระยับของตนเอง ......ฉันนอนทั้งวันเลยเหรอเนี่ย ?

“ซองมินรออยู่นี่นะจ้ะ เดี๋ยวองค์ชายก็เข้ามาแล้ว” อนาเรียวางอาหารจานสุดท้ายหันมาพูดกับซองมินอย่างอ่อนโยนแล้วหันหลังจะเดินออกไปที่ประตู แต่ก็ถูกมืออวบของซองมินรั้งเอาไว้

“อยู่กับผมนะฮะ”

“เอ่อ..... จ้ะ” อนาเรียหันกลับมาแล้วยืนข้างๆร่างเล็กที่นั่งบนเก้าอี้ตัวใหญ่ ตรงข้ามอีกฟากหนึ่งมีเพียงเก้าอี้ว่างเปล่า ซองมินส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย .....นัดมา ยังต้องให้รออีก องค์ชายอะไรวะ เสียมารยาทจริงๆ......

“อนาเรีย อาหารพร้อมแล้วใช่มั้ย”

“เพคะ องค์ชาย”

“แล้วยังไงต่อล่ะ”

ร่างสูงน่าเกรงขามย่างกรายเข้ามาในห้องใหญ่ ซองมินหลุบหน้าหนีหันไปมองกลุ่มดาวข้างนอก เสียงเย็นชาดังขึ้นพูดกับอนาเรีย ส่งสายตาคมให้หญิงวัยกลางคน อนาเรียก้มหน้าเล็กน้อยแล้วเดินออกไปปล่อยให้มีเพียงซองมินและโจเอล คิว

ช่วงเวลาอาหารเย็น และห้องอาหารล้อมกระจกถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ โจเอลทานอาหารทั้งหมดเรียบร้อยไม่สนใจอย่างกับว่าไม่ใครนั่งอยู่ตรงข้าม ดวงตาคมมองร่างอวบที่เอาแต่เหม่อออกไปข้างนอก บนจานอาหารยังมีเนื้อสเต็กวางอยู่เหมือนเดิม บ่งบอกว่าซองมินไม่แตะอาหารแม้แต่น้อย

“มนุษย์อยู่ได้ด้วยการสูดอากาศเพียงอย่างเดียวหรือ”

เสียงทุ้มเย็นชาติดแววเยาะเย้ยดังขึ้น ทำให้ดวงตากลมใสตวัดกลับมองอย่างไม่กลัว ซองมินกัดริมฝีปากเล็กน้อยแล้วมองออกไปข้างนอกตามเดิม

“ถึงเจ้าจะไม่กินอะไรเลย เจ้าก็ไม่ได้ผอมลงหรอกนะ”

“………..”

“ฮึ ไม่กินก็ไม่ต้องกิน”

โจเอลโบกมือเล็กน้อย แล้วเหล่าอาหาร จานใบหรูก็อันตรธานหายไป เหลือเพียงโต๊ะสีดำขลับสะอาดราวกับไม่มีสิ่งใดก่อนหน้านี้ ร่างสูงทันได้เห็นตากลมโตฉายแววตกใจ มองอาหารตรงหน้าหายไปอย่างเสียดาย ซองมินเอามือกุมท้องไว้ ก้มหน้ากัดริมฝีปาก เขาหิวจะแย่ ตั้งแต่เช้ากินเพียงนิดเดียวแล้วหลับยาวมาทั้งวัน แทบไม่ได้กินอะไรเลย

“หึ....” โจเอลยิ้มที่มุมปากกับสีหน้าตื่นตระหนกน่ารักของซองมิน มือใหญ่โบกอีกครั้ง ปรากฏจานสเต็กเนื้อนุ่มตรงหน้าร่างเล็ก

“ไม่ต้องแกล้งทำเป็นไม่หิวหรอก นอนทั้งวันจนตัวเจ้ากลม คงแทบไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย”

ซองมินถอนหายใจพรืด ปากบางเชิดขึ้นรั้นๆ ตากลมตวัดมองอย่างไม่กลัวองค์ชายผู้ต้องคำสาป มือเล็กหยิบมีดและซ่อมขึ้นมาตัดเนื้อเป็นชิ้นหยาบๆ ไม่ได้สนใจว่าชิ้นเนื้อจะใหญ่แค่ไหน มือเล็กเอาซ่อมจิ้มเนื้อนุ่มชิ้นใหญ่ยัดเข้าปากจนหมดด้วยความโมโห ไปตุนอยู่โพรงแก้มตุ้ยเยอะจนเจ้าตัวแทบเคี้ยวไม่ได้ โจเอลเผลอตัวมองแก้มป่องเนียนที่ขยับไปมาตามแรงเคี้ยวอาหารของเจ้าตัว โจเอลสะบัดหน้าหนีหันไปมองท้องฟ้าที่มืดมิด ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องหลงมองใบหน้าของมนุษย์นั้นด้วย

“นาย เอ่อ.... ท่าน ท่านชื่ออะไรเหรอ ” หลังจากกลืนอาหารลงคอ ซองมินก็อารมณ์ดีขึ้นบ้าง เอ่ยถามชื่อของร่างสูง

“โจ....... ไม่ คิว” โจเอลลังเลที่จะบอกชื่อจริง.... แต่นั่นเป็นชื่อที่สวรรค์ประทานมา เขาไม่อาจใช้ชื่อนั้นอีก

“ตกลง โจ หรือ คิว” ซองมินย้ำถาม ก็เล่นตอบมาสองชื่อ ใครมันจะรู้ว่าควรเรียกชื่อไหน

“คิว !!”

“ชิ~ คิวก็คิว ฉันชื่อ.... อีซองมิน” ซองมินสะบัดหน้าหนี เอะอ่ะอะไรก็ขึ้นเสียง

“ข้ารู้ และข้าขอเตือนเจ้า.... เจ้าห้ามยุ่งกะอาริอีก”

ซองมินมองโจเอลอย่างระอา.... จะหวงอะไรนักหนา ก็แค่กระต่าย มันไม่ตายหรอกน่ะ

“กระต่าย...... นายด่าฉัน ไล่ฉันแทบตาย เพราะฉันเล่นกับกระต่ายเนี่ยนะ”

“หยุดพูดแล้วฟังข้า !!” โจเอลขึ้นเสียงจนซองมินต้องหยุด ซองมินอยากจะเคลียแทบตาย กับอีแค่กระต่าย ทำเหมือนกับว่าเขาไปฆ่าใครงั้นแหละ

“หลังดวงจันทร์อยู่กลางฟ้า เวลาก้าวสู่วันใหม่ในตอนกลางคืน เจ้าห้ามออกเพ่นพ่านในปราสาท อยู่แต่ในที่ของเจ้าเท่านั้น และไม่ว่าเวลาใดก็ตาม เจ้าห้ามย่างกรายไปที่หอฝั่งตะวันตก เข้าใจมั้ย” ร่างสูงพูดท่าทีจริงจัง ดวงหน้าคมสบตาร่างเล็กแกมบังคับ จนซองมินนึกรำคาญ หมดความเกรงใจต่อร่างสูง

“ใครจะอยากออก แค่เล่นกับกระต่ายโวยวายจะเป็นจะตาย” ซองมินกระซิบพูดกับตัวเองไม่ให้โจเอลได้ยิน

“อย่าทำตัววุ่นวายให้มากนัก ถ้าเจ้าไม่ทำตามละก็ ข้าไม่เอาเจ้าไว้แน่”

โจเอลประกาศกร้าว ก่อนร่างสูงสง่าในชุดสีดำสนิทจะย่างกรายออกไป ทิ้งให้ร่างเล็กนั่งท่าทางอึดอัดอารมณ์เสียอยู่ตรงนั้น


.
.
.
.
.
.
.
.


ราวหนึ่งอาทิตย์ ที่ซองมินได้ใช้ชีวิตอยู่ในปราสาท เพียงกลางคืนช่วงอาหารเย็นเท่านั้นที่ซองมินจะพบกับโจเอล และในตอนกลางวันร่างเล็กจะคอยช่วยอนาเรียทำนู่นทำนี่ แม้อนาเรียจะมีพลังวิเศษช่วยอยู่แล้ว ซองมินก็ยังวนเวียนคอยถามนู่นถามนี่อนาเรียตลอด..... แต่เมื่อซองมินถามถึงองค์ชายโจเอล หรือเรื่องจะกลับไปที่โลกของเขาตามเดิม แต่ก็ไม่ได้คำตอบจากอนาเรียซักครั้ง

ทุกคืนซองมินจะได้ยินเสียงร้องโหยหวนทรมาน พร้อมกับอากาศที่เย็นยะเยือกหนาวเข้าไปถึงกระดูก เสียงนั้นน่ากลัวเกินกว่าซองมินจะลุกขึ้นหาต้นตอของมัน.... และด้วยกฎที่ว่า ห้ามออกเพ่นพ่านหลังเที่ยง ทำให้ร่างเล็กข่มตาหลับซุกตัวหลับจนถึงเช้าด้วยความหวาดกลัวทุกคืน

“ป้าเองก็ตอบไม่ได้จ้ะ....... ” อนาเรียตอบอย่างเหนื่อยใจให้ซองมิน หลังจากที่เด็กหนุ่มถามถึงสาเหตุที่ทำให้เขาโผล่มาที่นี่

“โถ่.... ป้าฮะ ผมรู้น่ะ ว่าป้ารู้”

“นอนเถอะนะ....... แล้วห้ามออกไปเพ่นพ่านข้างนอกกลางดึกล่ะ” อนาเรียตอบกลับพลางดึงผ้าห่มผืนหนาคลุมร่างอวบของซองมิน

“ป้าครับ... ผมกลัว เวลาตอนกลางคืนเหมือนคนถูกทรมาน เสียงนั่นมาจากไหนฮะ”

“.........................” ดวงตาสวยของหญิงวัยกลางคนหม่นลงเล็กน้อย มีแววเศร้าอยู่ภายใน นึกถึงองค์ชายที่ตนดูแลมาตั้งแต่เด็กต้องทนทุกข์ทรมานเพราะคำสาปทุกๆค่ำคืน...... ดวงตาสวยมีริ้วรอยมองใบหน้าหวานของเด็กหนุ่มที่ออดอ้อนราวกับว่าตนเป็นแม่ เด็กคนนี้รึเปล่าที่จะมาปลดพันธนาการคำสาปที่ยาวนานของบุตรแห่งสวรรค์ โจเอล คิว
.
.
.
.
.
.
.

เปลือกตาสวยค่อยๆลืมขึ้น ซองมินกลอกตามองสิ่งต่างๆในความมืด ไม่นานก็ปรับสายตาได้ มืออวบลูบท้องตัวเองไปมา เมื่อตอนเย็นโจเอลตะคอกใส่เขาเรื่องเล่นกับอาริอีกแล้ว เลยไม่มีอารมณ์จะร่วมโต๊ะด้วย อนาเรียก็ไม่รู้หายไปไหน ซองมินเลยไม่รู้จะเอาอะไรกิน นาฬิกาบ่งบอกเวลาตีสาม แต่ร่างเล็กไม่สนใจจะมองมัน

มืออวบกระชับผ้าคลุมให้แน่นมากขึ้นชะโงกหน้าออกไปนอกห้อง ข้างนอกมีเพียงความมืดมิด ซองมินค่อยๆก้าวออกจากห้องอย่างระแวง มองไปที่คบเพลิงที่เรียงตัวตามทางเดิน ยามนี้มืดมิด แต่พอร่างเล็กก้าวเดินออกไป แสงเรืองๆกลับปรากฏขึ้นมา เหมือนรู้ว่าซองมินต้องการแสงสว่าง ซองมินผงะเล็กน้อย แล้วเดินไปที่ห้องของอนาเรียซึ้งอยู่ไม่ไกลมากนัก อนาเรียอาจจะหาอะไรให้กินได้

“อาริ !!”

เจ้ากระต่ายขนปุกปุยสีขาววิ่งกระโดดสวนทางกับซองมิน สัตว์ตัวเล็กท่าทางร้อนรนน่าสงสัยจนซองมินต้องก้าวตามมันไป อาริกระโดดขึ้นบันไดวนอย่างยากเย็นเพราะตัวมันเล็กเกินกว่าจะขึ้นบันไดได้สบายๆ ซองมินอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาในอ้อมอก แล้วพาก้าวขึ้นไปข้างบนตามประสงค์ของมัน

“อ้ากกกกกกกกกก” เสียงร้องโหยหวนทรมานดังขึ้นทั่วบริเวณ ซองมินหันตามต้นเสียง ประตูห้องหนึ่งแง้มให้แสงสลัวในห้องนั้นออกมาเพียงน้อยนิด ซองมินกล้าๆกลัวที่จะย่างเข้าไป

ตุบ !!

อาริที่ดิ้นอยู่ในอ้อมแขนกระโจนหล่นลงสู่พื้น มันวิ่งที่ห้องนั้น ซองมินลังเลที่จะก้าวตาม แต่แล้วเหมือนควบคุมตัวเองไม่ได้ ความอยากรู้อยากเห็นครอบงำ ขาเล็กนั้นเดินตามเจ้ากระต่ายไป

อาริหยุดที่รูประตูที่เปิดแง้ม มันหมอบนิ่งราวกับแอบมองใครซักคนอย่างเป็นห่วง เสียงร้องทรมานนั้นดังไม่หยุด ซองมินมองห้องมืดครึ้มพอมีแสงสลัว ข้าวของกระจายระเนระนาดไม่มีชิ้นดี

“อึก.... อ้ะ อ้าาาาาา อ้ะ อ้ากกกกกกกกกกกกกกก !!”

มือเล็กถูกยกขึ้นปิดปาก เสียงร้องดังและเงาตะครุ่มสั่นทรมานอยู่พื้นห้องปลายเตียงสีดำ ร่างสูงบิดกายทรมานอยู่กับพื้น มือเรียวยาวสองข้างกุมไว้ที่อกด้านซ้าย ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวทรมานแม้พยายามข่มความรู้สึกให้นิ่งเฉย รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจราวถูกบีบ ทรมานขาดลมหายใจอย่างแสนสาหัส คำสาปบทลงโทษที่เขาได้รับทุกคืนนั้นเป็นเช่นนี้...... ดวงตากลมสวยสั่นระริกเมื่อเห็นภาพโจเอลผู้งามสง่าน่าเกรงขามบิดกายทรมานตรงหน้าราวกับต่อสู้สิ่งที่เกิดขึ้นภายในตัวเอง

แล้วร่างกายที่บิดทรมานนั้นก็หยุดนิ่งฉับพลัน พร้อมกับที่กลุ่มควันสีดำสนิทปรากฏตัวกลางห้องเบื้องหน้าร่างสูง ควันดำก่อเป็นรูปเป็นร่าง ซองมินจำได้ดี มันคือปีศาจที่หมายเอาชีวิตซองมิน....... แต่สิ่งที่ทำให้กลัวสุดหัวใจนั้นไม่ใช่หมอกควันดำนั่น กลมตากลมสวยเบิกกว้างมองชายหนุ่มที่ก่อนหน้านี้บิดกายทรมานกลับหยุดนิ่งและค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มควันดำ ใบหน้าหล่อคมยิ้มร้าย ดวงตาที่ดำขลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับเลือดส่องประกายความน่าสะพรึงกลัวออกมา ออร่าสีดำแผ่กระจายตามร่างสูงสง่า โจเอลลุกขึ้นยืนแล้วย่างเข้าให้กลุ่มควันดำช้าๆ ปีศาจควันดำนั้นไม่มีท่าทางใดนอกจากนิ่งเฉย ราวกับรู้ชะตากรรมของตน

กี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงโหยหวนแสบแก้วหูดังเข้าโสตประสาทซองมินอย่างรุนแรง ราวกับว่ามันจะฝังเข้าไปในสมองซองมินยกมือขึ้นปิดหูกดให่แน่นไม่ให้เสียงนั้นหลุดลอดเข้าไป แต่ก็ไม่เป็นผล ซองมินเห็นอาริหมอบกับพื้นตัวสั่นเทาใบหูลู่ลูบติดไปกับขน ซองมินอุ้มขึ้นมากอดปลอบปละโลมมัน......

กี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ร่างเล็กโอบกอดกระต่ายตัวสั่นเทา ดวงตาสวยเบิกโพลงมากขึ้นไปอีก ร่างสูงที่น่ากลัวนั้นฝังมือของตัวเองเข้าไปที่กลางลำตัวของปีศาจ ดวงตาแววโรจณ์กระหาย ประกายสีแดงเจิดจ้า ปีศาจนั่นกรีดร้องโหยหวนร่างกายพลิกยับยู่ยี่อยู่กลางอากาศ ในขณะที่ใบหน้าคมคายนั่นเย็นชาไร้ความรู้สึก ปีศาจกรีดร้องครั้งสุดท้ายแล้วร่างกายก็ระเบิดสลายกลายเป็นเถ้าหมอก

“ฮึ... ฮึก ฮึก”

ภาพตรงหน้าโหดร้ายเกินกว่าคนจิตใจอ่อนโยนจะรีบไหว ซองมินกอดกระต่ายตัวน้อยสะอื้นไห้หวาดกลัวกับเหตุการณ์ณ์ที่เห็น ทว่าเสียงสะอื้นนั่นทำให้ดวงตาแดงฉานนั่นหันควับ ดวงตาน่ากลัวนั่นมองมาที่ซองมิน ร่างอวบสะดุ้งขาเล็กรีบก้าวถอยหลังขณะที่โจเอลย่างสามขุมมาข้างหน้า ซองมินรวบรวมกำลังสุดท้ายลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งหนีจากไปอย่างไม่คิดชีวิตพร้อมกับอาริที่ขดตัวอยู่ในอ้อมกอด

ซองมินไม่ทันได้เห็นดวงตาสีแดงที่อ่อนแรง กลับสภาพแปรเปลี่ยนเป็นสีดำ ฉายแววหมองหม่นแทนดวงตาเกรี้ยวกราดที่เกิดขึ้นเมื่อกี้
.
.
.
.
.
.
“ฮือ ๆ ๆ ๆ ฮืออออออ ป้า... ป้าฮะ ซองมินอยากกลับบ้าน ฮืออออ”

ร่างเล็กโผเข้ากอดหญิงวัยกลางคนทันที่อนาเรียเปิดประตูรับเสียงเคาะที่ดังลั่นของซองมิน ร่างเล็กตัวสั่นเทา พร้อมกับเจ้ากระต่ายที่เกาะอยู่บนไหล่ของซองมิน อนาเรียยันตัวซองมินออกและประคองใบหน้าหวานขึ้นมามอง ดวงตากลมโตสั่นระริกเพราะความกลัว อนาเรียลูบไล้แก้มเนียนปลอบประโลมแล้วดึงเข้ากอดไว้อีกครั้ง

“เล่าให้ป้าฟังนะซองมิน.... เกิดอะไรขึ้น”

“ฮืออออ ฮืออ ป้า..... ผมเห็นเค้า เห็นเค้า”

ดวงตาลึกสวยของอนาเรียตื่นตระหนก ซองมินได้เห็น ได้เห็นองค์ชายตอนถูกคำสาปงั้นหรือ

“เค้า.... เค้าน่ากลัว ตาของเค้าสีแดง เค้าฆ่า...... ฆ่า ฮืออออ” ร่างเล็กตัวสั่นร้องไห้ฟูมฟายไม่หยุดในอ้อมกอด ทำให้อนาเรียตัดสินใจพูดออกไป..... ซองมินอาจใช่คนที่จะมาแก้คำสาปจริงๆ คงต้องบอกอะไรให้รับรู้

“ชื่อจริงขององค์ชายคือ โจเอล ส่วนคิวเป็นชื่อที่เรียกขานเล่นๆเท่านั้น สวรรค์ได้ประทานชื่อโจเอลมาให้ แต่..... องค์ชายไม่อาจใช้ชื่อนั้นได้ เพราะได้ถูกลงโทษขับไล่ออกจากจากสวรรค์ดินแดนของพระบิดา หรือองค์พระผู้เป็นเจ้า และท่านประทานสัตว์ศักดิ์สิทธิตัวเล็กมาให้ ถ้ามันตายไปเมื่อไหร่ องค์จะต้องโทษไปตลอดกาล.... นั่นก็คืออาริ”

“………..” ซองมินมองไปที่กระต่ายน้อยซุกตัวขดอยู่ในอ้อมอกเค้า นี่หรือสาเหตุที่โจเอลหวงกระต่ายมากเพียงนี้

“ด้วยความผิดต่อมนุษย์ เขาพรากจาก เห็นชีวิตมนุษย์อย่างหนูเป็นสิ่งไร้ค่า องค์เทพที่ปกป้องคอยอารักษ์มนุษย์พวกนั้นต้องล้มตาย แต่องค์ชายที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เกิดก็ยังไม่สำนึกในความผิด พระบิดาก็ต้องจองจำ ให้โทษ สาปให้เขาอยู่ที่นี่….. เวลาเนิ่นนานจนองค์ชายต้องรับโทษนั้นทุกค่ำคืน ก่อนหน้านี้ปราสาทไมได้มีแค่ป้า องค์ชาย และก็อาริหรอกนะ ยังมีบริวารองค์อื่นๆอีกที่ภักดีและผูกพันต่อองค์ชาย แต่คำสาปทำให้องค์ชายไม่เป็นตัวของตัวเองทุกๆตีสาม ท่านต้องฆ่าต้องปลิดชีวิตใครก็ได้ทุกๆคืน..... เพราะอย่างนี้ องค์ชายและป้าถึงไม่อยากให้ซองมินออกไปไหนมาไหนตอนกลางคืน องค์ชายไม่ได้ใจร้ายหรอกนะ เพราะเค้าไม่อยากให้ใครต้องตาย เพราะเค้าอีก”

“แล้ว ปีศาจตัวสีดำ.....”

“เหล่าปีศาจสวามิภักดิ์ต่อองค์ชาย.... ทุกคืนพวกมันจะมาถวายชีวิตให้องค์ชาย ท่านมีความน่าเกรงขาม จนพวกมันต้องเคารพไงล่ะ...... แต่ในคืนจันทร์เต็มดวง องค์ชายต้องฆ่าคนในปราสาท ไม่อาจจะฆ่าปีศาจที่ถวายชีวิตได้ ตอนนี้เหลือเพียงแค่ป้า และหนู ซึ่งถ้าเป็นอาริ องค์ชายคงต้องคำสาปไปตลอดกาล เหลือเวลาน้อยแล้วนะซองมิน.... คืนเพ็ญต่อไปคงเป็นป้า....”

อนาเรียพูดยิ้มอย่างอ่อนโยนอย่างไม่กลัวความตายอย่างที่ตัวเองพูดออกไป ซองมินกอดป้าไว้แน่นราวกับว่ากลัวจะหายไป แล้วใบหน้าหวานก็เงยขึ้น ดวงตาฉายแววมุ่งมั่น

“คำสาปมีทางแก้ใช่มั้ยฮะ.... คำสาปจะไปจนถึงเมื่อไหร่ เมื่อไหร่ถึงจะสิ้นสุดครับป้า”
.
.
.
.
.
.
.
.

“จนกว่าจะได้พบสิ่งบริสุทธิ์ที่มีค่า....... และองค์ชายจะต้องต่อสู้กับความเศร้าโศกของตนเอง”


.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

หลายวันผ่านไป.... ซองมินเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ดวงตามองเหม่อไปสุดขอบฟ้า... ครุ่นคิดถึงแต่คำสาปขององค์ชายที่น่ากลัวนั้น เหตุการณ์และดวงตาแดงฉานยังคงติดตา...... น่ากลัว หรือ น่าสงสาร ความคิดประเดประดังเข้ามาในหัวสมอง... เขาจะเป็นยังไงบ้าง ซองมินไม่ได้เจอโจเอลเลย ตั้งแต่คืนนั้น แม้แต่ช่วงอาหารค่ำ ซองมินก็ไม่แม้แต่จะย่างกรายไปที่ห้องอาหารนั่นอีกเลย

“ซองมิน.... เย็นนี้จะกินซุปฟักทอง เค้กฟักทอง หรืออะไรดีจ้ะ” อนาเรียเดินเข้ามาในห้อง เมื่อถึงเวลาของอาหารค่ำ ตั้งแต่วันนั้นมาอนาเรียจะเอามาให้ซองมินในห้อง แทนที่จะออกไปร่วมโต๊ะกับองค์ชาย

“ผมอยากไปกินที่ห้องอาหารใหญ่ครับ ^^”

ซองมินหันมาตอบแล้วสวมกอดอ้อนราวกับเป็นแม่ตัวเอง อนาเรียอึ้งเล็กน้อยแล้วมองใบหน้าหวานของซองมิน

“อยู่ในนี้เบื่อจะตาย.... ไปกินกับใครหน่อยก็คงดี”

.
.
.
.
.
.
.
.

ในห้องอาหารกระจก ยังคงเงียบเช่นเดิม สองคนที่นั่งกันอยู่คนละฟากโต้ะยังต่างคนต่างจัดการของตัวเอง โดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา..... เว้นซะแต่ว่า ซองมินแอบลอบมองใบหน้าหล่อเหล่าของโจเอล แต่องค์ชาย ไม่แม้จะสบตาซองมินเลย

ซองมินพยายามบอกกับตังเองว่าไม่กลัว ๆ ใบหน้าหวานที่ยามนี้มององค์ชายหล่อเหลาที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างอ่อนโยน ซองมินเข้าใจแล้วล่ะ ว่าคนนี้ๆไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ซองมินคิดอยากจะทำให้เขาดีขึ้น หลุดจากความอ้างว้างเสียที

“ว้าว !!! ดาวสวยจัง ^0^”

ร่างเล็กลุกออกจากโต๊ะอาหาร วิ่งดุ้กๆไปที่ระเบียงด้านหลังที่นั่งของร่างสูง ซองมินเกาะขอบระเบียงมองดวงดาวบนฟ้าอย่างหลงใหล คืนนี้ดวงดาวส่องแสงระยิบระยับไม่มีแสงจันทร์หรือแสงไฟนีออนตามตึกรามบ้านช่องรบกวน ซองมินมองอย่างหลงใหล จนไม่รู้สึกตัวเลยว่ามีใครเดินตามมาหยุดอยู่ข้างๆ

โจเอลเผลอมองดวงหน้าสวยดั่งผู้หญิงที่มองบนท้องฟ้า ยิ้มละมุนละไมอ่อนโยนน่าหลงใหลปรากฏอยู่บนใบหน้า และดวงตาสวยคู่นั่น ยามนี่แววตาสะท้อนกับแสงดาวเป็นประกาย....... ไม่ว่านางฟ้าหรือเทพธิดาองค์ไหนบนสวรรค์ ก็ยังไม่มีใครสวยเท่ามนุษย์คนนี้

โจเอลเผลอมองอย่างเหม่อลอย จนซองมินที่มองตอบกลับมาสะกิดเข้าที่หัวไหล่ ยิ้มน่ารักขี้เล่นถูกส่งให้มา.... โจเอลมองหัวไหล่ตัวเองที่มือเล็กเอื้อมมาสัมผัสเมื่อกี้ แล้วเงยมองใบหน้าหวาน

“เจ้า..... ไม่กลัวข้าหรือ”

“ดาวสวยเนอะ” ซองมินไม่สนใจคำถามนั้นเท่าไหร่ เอาเข้าจริงๆ ใครล่ะจะไม่กลัว

“เจ้าไม่กลัวข้างั้นเหรอ”

“ดูดวงนั้นสิ ว้าว !!!!” มือเล็กชี้ไปกลางฟ้า ยิ้มกว้าง ซองมินมองดวงที่ส่องแสงสีฟ้าดวงใหญ่ที่สุดอย่างดีใจ

โจเอลถอนหายใจเล็กน้อยยิ้มให้กับท่าทางน่ารักนั้น ก่อนจะฉุดมืออวบให้เดินตามเค้าไป ซองมินตกใจเล็กน้อย แต่ก็ยอมเดินตามไปแต่โดยดี ถ้าไม่ตามไปละอาจจะเป็นอันตรายถึงชีวิตได้

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.


To Be Continue

 SM town Winter

01.Cristmas with you -- SM TOWN
02.첫 눈(First Snow) -- 동방신기 東方神起
03.겨울여행 (Winter Travel):Sampling 'Feliz Navidad' -- Super Junior
04.Because of you -- 보아
05.Snow White -- 천상지희
06.Dear My Love -- 영웅재중,시아준수,린아,다나,보아
07.그 해 겨울(One Winter Days) --강타
08.SNOW MAN -- 소녀시대
09.얼음꽃 (Fleur d'hiver) -- 아유미
10.안고싶어요 -- Super Junior K.R.Y
[BONUS TRACK] 11. Merry Chri (Korean Version) -- 보아


Credit : Soompi

งานนี้มีสาวๆโซนยอมาด้วยยยย สาวๆ สู้ ๆ

user posted image

Credit : asianfanatics.net

 2008 Cearlendar SM,HG,DH,RW,KB,HC


user posted image

user posted image

user posted image

user posted image

user posted image

user posted image


CREDIT : SOOMPI

คยูกี้ หล่อโฮกกกกกกกกกกกกกกกก

user posted image

แหะ ๆ ลั้นลา......

วันนี้วันพ่อ แต่พ่อยังไม่โผล่มา เลยเห็นแต่พ่อทูนหัวทั้ง 13

กะจะอ้อนขอคอมใหม่ซะหน่อย -*-

PLEASE COMMENT Thx

edit @ 5 Dec 2007 12:52:37 by *Rivy~BumBum*

Comment

Comment:

Tweet


<a href="http://japnznkbblrwanp.com">srnhilagvmzaaaq</a> http://veyvalpacwsyljw.com [url=http://vqqtiksmceihvuv.com]jmbqpegabuxbdyt[/url]
#4 by iqkzvetufp (94.102.52.87) At 2010-06-14 13:16,
ขอบคุณนะคะที่เอามาแปะไว้ให้ดู
แล้วจะ มาดู
มาสูบ และ มาเม้นท์ บ่อยบ่อย บ่อยบ่อยนะคะ





ปล.ซองมินน่ารักสุดสุด
#3 by K (202.149.24.3) At 2007-12-14 21:17,
อ่าไม่มีรูปเย่เหรอง่ะ

เค้าให้อ่านฟิคยังเรื่องมาก

จาโดนถีบมั้ยถ้าบอกว่าด๊องแอบลาว

อ๊ากกกกนู๋ผิดไปแล้ววว

ส่วนบอมหนาวมาให้โมไปกอดมะ

ไม่ได้ ๆเจ้าของบล็อคเค้าหวง555+
#2 by มิโฮะโมโม (202.149.24.129) At 2007-12-05 23:58,
สาวๆๆโซนยอ

อิอิ

big smile

คยู หล่อออ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


#1 by Shychonshyi At 2007-12-05 23:03,