2007/Nov/22

Title :: Beauty and the Beast

Chapter :: 2

Character :: Kyuhyun x Sungmin

Category :: fantasy,drama
.
.
.
.
.
.


“เจ้าเป็นใคร.........”



“ค... คือ” ดวงตากลมโตสั่นระริกแสดงความหวาดกลัว ร่างเล็กตัวแข็งทื่อ จ้องมองดวงตานั้นกลับไป ถึงแม้ว่าใบหน้าจะทำให้น่าหลงใหลแค่ไหน แต่มันดูน่ากลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะหลบสายตา

“ข้าถามว่าเจ้าเป็นใคร!!”
“ฉ..ฉัน ซองมิน” เสียงหวานตอบอย่างกล้าๆกลัวๆ กลัวว่าจะพูดอะไรผิดไป พยายามใจดีสู้เสื้อเข้าไว้ซองมิน

“ออกไปซะ” เสียงทุ้มเรียบเย็นชาออกมาจากปากร่างสูง ทำให้ซองมินใจชื่นขึ้นบ้าง หวังจะผูกมิตรได้บ้าง

“คือ.... ฉัน ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ.........”

“ออกไปซะ !!!!” เสียงทุ้มที่เย็นชาเมื่อครู่กระชากดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ซองมินสะดุ้งสุดตัวและกลอนประตูที่อยู่ดีๆก็เปิดได้อย่างง่ายดาย ร่างเล็กวิ่งหนีออกไปอย่างไม่คิดชีวิตไม่มีแม้แต่จะหันกลับมาเห็นแววตาปวดร้าวของร่างสูงที่ไล่เขาออกไปเลย...... ร่างเล็กนั่นจะรู้บ้างมั้ย ว่าโจเอลไม่อยากให้ใครมาตายเพราะเขาในปราสาทหลังนี้ โดยเฉพาะคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยอย่างซองมิน

น้ำตาไหลอาบแก้มใสเป็นสาย ทำให้ดวงตาสวยพร่ามัวยากที่จะมองเห็นอะไรเป็นอะไร และวิ่งไปทิศทางไหน ยิ่งวิ่งต่อไปก็จะเหมือนวกวนขึ้นเรื่อยๆ ซุ้มไม้ในโรงแรมนั้นไม่มีอีกแล้ว ซองมินแน่ใจว่า ที่นี่ไม่ใช่ประเทศไทยและไม่รู้ว่าที่นี่เป็นที่ไหนในโลกใบนี้ แต่มันก็น่าเชื่ออยู่ ว่านี่อาจไม่ใช่โลกที่เค้าเคยอยู่มาก่อน....

ขาเล็กอ่อนล้าและเริ่มชาจากอากาศที่หนาวราวติดลบที่เย็นลงอย่างน่าใจหาย ร่างเล็กทรุดลงกับพื้นดินเย็นเฉียบ รอบข้างยังคงเป็นต้นไม้น่ากลัวนั้นอยู่บ่งบอกว่าซองมินนั้นไม่ได้ไปไหนไกลเลย มือเล็กสั่นขาวีดอบกอดกระชับเสื้อสีเหลืองชุดของซุปเปอร์จูเนียร์ที่จะขึ้นเวทีให้แน่นป้องกันความหนาวเหน็บ แล้วความหวังที่มีน้อยนิดก็ริบหรี่เมื่อเห็นสิ่งหน้ากลัวกำลังก่อตัวขึ้นทุกทิศทุกทาง กลุ่มควันสีดำทมึนกำลังก่อตัวเคลื่อนเข้ามาเรื่อยๆ ใบหน้าขาวซีดของมันประจักษ์แก่สายตาซองมิน.... มันกำลังมองเหยื่อของมันที่คราวนี้ไม่มีทางรอด

ความทรงจำที่ผ่านมาในชีวิตของซองมินแล่นเข้าหัวสมองฉายภาพเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา ใบหน้าครอบครัวที่รัก และที่สำคัญ ความทรงจำที่แสนสุข ประสบการณ์บนเวทีกับเพื่อนร่วมวงฉายซ้ำไปซ้ำมา ในขณะที่ควันดำปีศาจนั้นเคบื่อนเข้ามาจนเหลือเพียงไม่กี่ก้าว ร่างเล็กไม่มีแรงที่จะวิ่งอีกต่อไปแล้ว ตาสวยหลับลงก้มหน้ายอมรับชะตากรรมอันน่าสะพรึงกลัว

แต่ทว่าเงาดำกลับหยุดก่อนที่จะถึงตัวซองมิน พวกมันเงยหน้าขึ้นมองบางอย่างที่มุ่งหน้าเข้ามาใกล้ พวกมันหันซ้ายหันขวากระวนกระวายแล้วรีบหายสลายตัวกลายเป็นเมฆหมอก ก่อนที่สติสุดท้ายจะหมดลง ซองมินเงยหน้ามองเห็นร่างสูงในชุดดำเพียงลางๆ แต่ดวงตานั้น แทนที่จะเป็นสีนิลดำ กลับแดงฉานราวกับเลือด เรืองอำนาจราวกับเป็นผู้สลายเงาดำนั้นจางหายไป..... แล้วสติสุดท้ายของร่างเล็กก็เลือนหาย พร้อมกับอ้อมแขนโอบช้อนตัวร่างอวบขึ้นมา.......
.
.
..
.
.
..

..
.
.
.
.
.





“อืม....... ดงแฮ..... วันนี้มีงานกี่โมง”
.
.
.
.
.
“……ดงแฮ...”

เสียงหวานสลึมสลือดังขึ้นอย่างเคยตัว เรียกเพื่อนรักที่ปกติจะเรียกปลุกกันทุกวัน เมื่อไมได้ยินเสียงของดงแฮ เปลือกตาสวยค่อยๆหรี่ขึ้นสู้แสงอาทิตย์อ่อนๆยามเช้าที่ส่องเข้ามา ร่างเล็กสะดุ้งโหยงลงจากเตียงสีขนาดใหญ่สีครีม มองไปรอบๆห้องที่ไม่ใช่ห้องของเค้า สถานที่ไม่คุ้นเคยเลยซักนิด ห้องกลมขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ถูกตกแต่งในสไตล์ยุโรปคลาสสิก ตู้เสื้อผ้า โต้ะเครื่องแป้ง เตียง ทุกอย่างล้วนถอดแบบหนังสือนิยาย หรือหนังสือท่องเที่ยวประเทศยุโรปพาทัวร์ปราสาทยังไงยังงั้น ข้างเตียงมีระเบียงใหญ่ยื่นออกไปข้างนอก ร่างเล็กค่อยๆย่ำไปที่ระเบียงนั้น และต้องอ้าปากค้าง ดวงอาทิตย์ยามเช้าลอยตัวหลังหุบเขาหิมะที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา แม่น้ำลำธารไหลจากด้านข้างปราสาททอดยาวไปไกลเลาะเลียบหุบเขาที่ต่างระดับทำให้เกิดน้ำตก ซองมินชะโงกหน้าออกจากระเบียงมองลงไปข้างล่าง แล้วก็ต้องรีบชักตัวเองกลับ ระเบียงห้องของเขาอยู่สูงจากพื้นดินซะจนน่ากลัว ร่างเล็กถอยห่างจากระเบียงเพราะความหวาดเสียว มองไปรอบๆอีกครั้งอย่างไม่เชื่อ สมองลำดับเหตุการณ์ณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน

เขามาถึงประเทศไทย

นั่งรถมาพัทยา

ถ่ายรายการ SJ Show

สร้อยหาย

วิ่งตามกระต่าย

เจอปราสาท กับคนใจร้าย

เขาแทบเอาชีวิตไม่รอดจากพวกปีศาจ

มีคนมาช่วย...

ร่างสูง ผิวขาวซีด ผมสีดำขลับ นัยตาสีแดง

แล้วก็ตื่นมาในห้องนี้ ?
.
.
.
.


มันน่าเชื่อเหรอ ไม่ ไม่ นี่คงเป็นความฝัน







แปะ ๆ !!

“ตื่น! ซองมิน ตื่นสิ!”

มืออวบยกขึ้นตบแก้มตัวเองเรียกสติให้กลับมานึกว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความฝัน แต่ยิ่งตบเท่าไหร่ ก็ยิ่งเจ็บก็มากขึ้นทุกที ร่างเล็กตัดสินใจกระโดดขึ้นเตียงสีครีมอีกครั้งแล้วขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มพยายามข่มตาหลับ หวังว่าตื่นมาแล้วคงอยู่เมืองไทย เจอหน้าคนอื่นๆเหมือนเดิม

แกร็ก ๆ !!

เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมหญิงวัยกลางคนร่างอวบ หน้าตาใจดี ท่าทางอ่อนโยนเดินเข้ามา หอบผ้าที่พับไว้เรียบร้อยวาวไว้ในตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ และค่อยๆบรรจงจัดข้าวของต่างๆให้เข้าที่ ดวงหน้าละมุนละไมหันมาทางร่างอวบที่นอนคลุมโปงเป็นดักแด้พยายามแกล้งหลับอยู่บนเตียงนุ่ม

“หนูนี่ขี้เซาจริงนะ” หญิงวัยกลางคนค่อยๆเอื้อมมือดึงผ้าม่านบางเบาปิดรอบเตียงเพราะแสงอาทิตย์จะได้ไม่รบกวนการนอนของซองมิน มองใบหน้าหวานครู่หนึ่งแล้วหันหลังเดินไปที่ประตู

“ดะ... เดี๋ยวฮะ !” ซองมินลุกขึ้นนั่งเปิดผ้าม่านโปร่งเรียกคุณป้านั้นไว้ หญิงวัยกลางคนหันกลับมายิ้มให้อย่างอ่อนโยน

“อะไรจ้ะ”

“ที่นี่ ที่ไหนครับ” ที่นี่ไม่ใช่ประเทศไทยแล้วล่ะ

“ที่นี่ ไม่ใช่โลกที่หนูเคยอยู่หรอก มันยากที่จะอธิบาย”

“แล้วผมมาที่นี่ได้ไงละฮะ”

“ป้าเองก็ตอบหนูไม่ได้ อาจเป็นเพราะโชคชะตาละมั้ง” คุณป้าพยายามตอบร่างเล็ก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

“แล้วผมจะกลับบ้านได้ยังไงล่ะ” ซองมินเริ่มอยากจะร้องไห้ ถ้าเค้าต้องติดอยู่ที่นี่ตลอดชีวิตเขาจะทำยังไง

“คงต้องอยู่ที่องค์ชายแล้วล่ะ”

“องค์ชาย ?”

“เค้าช่วยหนูมาเมื่อวานนี้ อย่าไปกลัวเค้าเลยนะ” คุณป้าพูด น้ำเสียงแฝงไปด้วยความขอร้อง และความเห็นใจจากร่างเล็ก ซองมินนึกถึงร่างสูงผู้ใจร้าย เขาไม่เข้าใจ ดวงตาคู่นั้นมีสีดำที่ลึกลับ หรือ สีแดงที่น่ากลัวกันแน่ แต่เขาช่วยซองมินมา คงไม่ได้ใจร้ายอย่างที่คิด

“ครับ” คุณป้ายิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะหันหลังไปที่ประตูอีกครั้ง

“เอ่อ... คุณป้าฮะ ผม.. ซองมิน ครับ ^ ^ ”

“ป้าชื่อ อนาเรียจ้ะ ซองมินพักผ่อนเถอะนะ เดี๋ยวป้าจะหาอะไรมาให้กิน อยากกินอะไรมั้ย”

“เอ่อ..... กิมจิกับผัดฟักทองหวานฮะ” ร่างเล็กพูดออกไปเล่นๆ ป้าอนาเรียจะรู้จักมั้ยนะ ที่รู้ๆ เขาอยากกินมันใจจะขาด แล้วซองมินก็ต้องยกมือเกาหัว เพราะอนาเรียยิ้มรับแล้วเดินออกไปนอกห้อง ปล่อยให้งง ว่าอนาเรียจะรู้จักอาหารพวกนั้นได้ยังไง เพราะนี่มันคนละโลกกัน ซองมินไม่รู้ว่าอนาเรียมีพลังวิเศษสามารถทำอาหารทุกอย่างได้เพียงแค่รู้ชื่อ และงานบ้านทั้งหมดในปราสาทก็เป็นของอนาเรียคนเดียว

ร่างอวบทิ้งความสงสัยแล้วเดินกลับไปที่ระเบียงใหญ่อีกครั้ง ซองมินคิดถึงทุกๆคน เวลานี้ทุกคนจะตามหาเขามั้ยนะ ตอนนี้จะวุ่นวายขนาดไหน และทุกๆคนกำลังทำอะไรอยู่ แต่การที่มีคุณป้าใจดีอย่างอนาเรียและทิวทัศน์รอบที่สวยงามทำให้วางใจได้บ้าง ว่าที่นี่ไม่อันตราย แต่ก็คงไปไหนไม่ได้ เพราะข้างนอกนั้นมีปีศาจคอยเล่นงานเขาอยู่ ตากลมมองไปที่สนามหญ้าแห้งเหี่ยวเบื้องล่าง จุดกลมๆสีขาวปุกปุยกำลังวิ่งกระโดดไปมาตัดกับสนามหญ้าแห้งสีเขียวซีด ซองมินยิ้มออกมา ขาเล็กวิ่งไปที่ประตู มุ่งไปด้านล่าง

“เจ้ากระต่าย!”

แอ้ด ~ !!

ซองมินชะโงกหน้ามองสิ่งแวดล้อมข้างนอกห้อง เขาเห็นแค่ทางเดินกับหน้าต่างที่เรียงตัวกันตามทางเดินเท่านั้น แต่กระจกหน้าต่างเหล่านั้นกลับถูกบดบังด้วยผ้าม่านหนาทึบ ทำให้แสงลอดผ่านมาเพียงน้อยนิด ซองมินอยากจะเปิดม่านนั่นออกให้หมด แต่ไม่กล้าวุ่นวายเดี๋ยวเจ้าของปราสาทเกิดอาละวาดขึ้นมา

ขาเล็กเดินหาทางลง พลางสำรวจสิ่งต่างๆไปด้วย พื้นปูด้วยพรมสีแดงเข้มและพรมสีครีมอีกผืนปูเป็นทางเดิน การตกแต่งสวยไม่น้อย อย่างกับพระราชวังของอังกฤษเลยทีเดียว ที่สถานที่ยังคงแฝงความวังเวงน่ากลัวไว้อยู่ อาจจะเป็นเพราะความมืดละมั้ง

แล้วซองมิสนก็พบบันได้วนขนาดใหญ่ ผนังข้างๆบันได้มีม่านทึบเช่นเดิม ใกล้กันนั้นมีเชีอกสีทองเส้นใหญ่ห้อยต่องแต่งชวนให้ดึง ว่าแล้วซองมินก็ดึงเชือกนั้นอย่างสงสัย


ครืดดด ~


ผ้าม่านผืนยักษ์ถูกเปิดออกเผยให้เห็นกระจกใสใบใหญ่ให้แสงอาทิตย์ส่องมาที่บันไดที่วนทอดไปถึงเบื้องล่าง ซองมินตาโตชอบใจกับแสงอาทิตย์สวยๆที่ส่องเข้ามาทำลายความมืดและความวังเวง ร่างเล็กวิ่งลงบันไดอย่างร่าเริง ลืมไปแล้วว่าปราสาทนี้ใครเป็นเจ้าของ

“วู้ว ! สวยจัง ”

ร่างเล็กวิ่งลงมาถึงชั้นล่าง ชั้นห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีเสาเรียงรายกันอย่างสวยงามที่ร่างเล็กหลงเข้ามาเมื่อวาน ซองมินดึงเชือกที่ห้องอยู่ข้างกำแพงลง แล้วม่านที่บังแสงสว่างก็เปิดออก ซุ้มกระจกใสหลายบานเรียงตัวกันที่ผนังห้องทำให้แสงสว่างลอดผ่านเข้ามากระทบกับเสาเป็นลำแสง ซองมินมองไปรอบๆอย่างดีใจ ปราสาทที่มืดวังเวงมีแสงสว่างขึ้นมาอีกครั้ง ซองมินวิ่งออกไปเปิดประตูไม้โอ้คสู่สนามหญ้าเบื้องหน้า

“เจ้ากระต่าย! พี่ซองมินมาแล้ว”

ร่างเล็กยิ้มกว้างวิ่งเข้าไปหาสัตว์ตัวเล็กที่กระโดดไปมาอยู่บนสนามหญ้าที่แห้งเฉา แต่ระหว่างย่ามก้าวของร่างเล็กนั้น หญ้าที่แห้งเกรอะซีดเซียวกลับมีสีเขียวระเรื่อขึ้น หญ้าทั้งสนามค่อยๆฟื้นตัว และมีสีสดใสดูมีชีวิตชีวาขึ้น ราวกับได้กลับมามาชีวิตอีกครั้ง ดอกหญ้าดอกเล็กๆผลิบ้านเมื่อร่างเล็กวิ่งผ่าน สนามหญ้าเต็มไปด้วยความสุขตามผู้ที่วิ่งผ่านมันไป..... ซองมินอุ้มเจ้ากระต่ายขึ้นมากอดไว้ในอ้อมอก เขานึกว่ามันจะหายไปแล้วซะอีก แต่เมื่อมันยังอยู่ งั้นเจ้าตัวเล็กนี่น่าจะเป็นของป้าอนาเรีย ซองมินมองหาสร้อยคอของตัวเองบนคอเจ้ากระต่าย แต่สร้อยนั้นหายไปแล้ว

“หือ.... สร้อยฉันล่ะ เจ้ากระต่าย ทำหายไปแล้วเหรอ ฮึ”

“อยู่กับป้าอนาเรียแน่ๆเลยใช่มั้ย”

ซองมินยิ้มให้เจ้ากระต่าย แล้วอุ้มมันกลับเข้าไปในตัวปราสาท ซองมินคิดว่าสร้อยนั้นอยู่กับอนาเรีย และอนาเรียก็คงเอาอาหารเช้ามาให้ที่ห้องเขาตอนนี้

“ชื่ออะไรน่ะเรา มีชื่อมั้ย?” ซองมินยิ้มถามเจ้ากระต่าย ขณะที่เดินขึ้นบันไดวนที่สว่างไสวด้วยแสงอาทิตย์

“ถ้าไม่มี งั้นชื่ออะไรดีน้า~”

“ฟักทองเป็นไง ! .. คิคิ อ้ะ!”


รอยยิ้มสดใสหุบลง ยืนตัวแข็งทื่อมองไปด้านหน้าแขนอวบกอดรัดเจ้ากระต่ายมากขึ้นไว้ในอ้อมอก ร่างสูงสง่าน่าเกรงขามในชุดสีดำยืนอยู่ที่ขึ้นบันได้ขั้นบน แววตาที่เย็นชากลับแฝงไปด้วยความโกรธ เล่นเอาซองมินกลัวจนไม่กล้าขยับไปไหน ร่างเล็กเริ่มสั่นเมื่อเห็นดวงตาคมคู่นั้น

“ปล่อยอาริลงซะ”

“อะ อาริ .....?” ซองมินงง `อาริ` อะไรล่ะ

“บอกให้ปล่อยอาริไงเล่า !!!”

ร่างเล็กสะดุ้ง พร้อมกับเจ้ากระต่ายกระโดดออกจากอ้อมแขนวิ่งไปที่ร่างสูงราวกับว่านั่นคือเจ้านายของมัน..... ซองมินได้คำตอบ เจ้ากระต่ายนี้ชื่อ อาริ ม่านที่เปิดให้แสงสว่างเข้ามาก็ปิดลงเหลือความมืดมิดวังเวงดังเดิม

“ใครบอกให้เจ้าออกมาเพ่นพ่านในปราสาทของข้า!!!”

“เอ่อ.... ฉัน ขอโท...”

“ไปให้พ้น อย่าออกมาให้ข้าเห็น เจ้ามีสิทแค่ในห้องนั้น!” ตาคมเริ่มมีแสงแดงเรืองๆออกมา

“.........”

เพล้ง !!! แจกันที่วางไว้ใกล้ๆแตกกระจายลงบนพื้น เฉียดใบหน้าหวานเพียงคืบ ซองมินตกใจกลัวรีบวิ่งขึ้นบันไดมุ่งไปที่ห้องของตนเอง

“ไปซะ !! ไป!! ไปให้พ้น !!” เสียงใหญ่ดังคำรามไปทั่วปราสาทด้วยความโมโห ซองมินวิ่งเข้ามาในห้องเดิมรีบปิดประตูหนีเสียงดังโครมครามข้างนอกห้อง


“ฮือ ๆ ๆ ฉันทำอะไรผิด ฮึก”

น้ำตาไหลอาบแก้มใส เขากลัว ตกใจ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ เขาแค่เล่นกับกระต่าย ก็แค่กระต่าย ทำไมถึงต้องโมโหลงที่เขามากมายขนาดนี้ ซองมินทิ้งตัวลงกับเตียง ฟุบหน้าลงร้องไห้ คิดถึงทุกคน ทำไมเค้าต้องมาเจออะไรแบบนี้ คนใจร้ายนั่นไม่ฟังอะไรเลย มันน่ากลัว น่ากลัวจนปรับตัวเองไม่ได้..... ซองมินเห็นถาดอาหารหอมฉุยวางอยู่ที่โต้ะข้างเตียง

“ฮึก ๆ กิ กิมจิ ฮือ... เกาหลี ฉันอยากกลับบ้าน”

ร่างเล็กมองกิมจิหน้าตาสวยที่อยู่ในจาน นึกถึงประเทศที่มาของมัน บ้านของซองมิน ทุกๆคนที่เกาหลี ตอนนี้เพื่อนๆเค้าอาจจะกลับไปแล้วก็ได้..... ร่างเล็กจ้วงอาหารเข้าปากไม่ยั้ง กินไปร้องไห้ไป ไม่นานอาหารก็หมด แต่ด้วยพลังวิเศษทำให้อาหารนั่นปรากฏขึ้นบนจานอีกเหมือนกับยังไม่มีใครแตะต้องมัน ซองมินไม่มีอารมณ์จะกินอีก ด้วยความอ่อนเพลีย ร่างเล็กจึงพล้อยหลับไปบนเตียงพร้อมกับคราบน้ำตาที่ยังอยู่บนแก้มใส











อาจจะเป็นโชคชะตาจริงๆละมั้ง









ความรัก ทำให้เกิดทุกๆอย่าง










คำสาปที่ไม่มีวันสูญหาย....... อาจจะถูกทำลายได้ในพริบตา










ด้วยสิ่งที่บริสุทธิ์


















.
.
..
..
To Be Continue

Talk

อืม.. เป็นไงบ้าง
อิตากี้เอาแต่ไล่ช่ายมั้ย

ไป ออกไป!!!

กี้เค้าหวงกระต่ายน่ะ
ทีนี้น่าจะรู้แล้วช่ายมิเคอะ
ว่าสิ่งมีชีวิตที่อยู่กะกี้คือ เจ้ากระต่ายน้อยอาริ นั่นเอง

           

 Donghae ~ !! 2007-11-10









Credit :: BZ + http://rivybumbum.exteen.com


           

 Yesung ~ !!

















Credit :: on pic + BZ + http://rivybumbum.exteen.com

โอ้ยย... พี่ท่านไม่ทำอะไรมาเนี่ยย หล่อกันจ้งงง

           

ลั้นลา.... คิคิ เปิดเทอมที่แสนสุขสันต์ และน่าโมโหที่สุด

อาจารย์... พูดมาก

รุ่นพี่... ห่วยมาก

เพื่อน... ดีมาก

งาน.... เยอะมาก

ซุปเปอร์จูเนียร์...........

......

....

รักมาก !!!!!!!!!!!!!!

PLEASE COMMENT Thx

Comment

Comment:

Tweet


แน่ะๆ แอบเห็นสิวด๊องด้วยละ เยเย้ หล่อมากเลยนะ ขอบคุณค่ะ
#3 by SCK (125.26.237.225) At 2007-12-01 21:09,
น้องฝ้ายพี่ยังไม่ได้อ่านฟิค(ยังไม่มีเวลาเลยจ๊ะ -*-)

แต่จะบอกว่าทงแฮน่ารักมากมายยยยยย อ๊ายยยยยยยยยยยยย

แต่เยซองค่ะ ... จะบวมไปไหนค่ะsad smile
#2 by KiHae Holic :: Moony Fairy At 2007-11-23 10:34,
หล่อมากค่ะ
#1 by BritneY (222.123.236.249) At 2007-11-22 20:40,